70-ties partie

Op de uitnodiging stond: Het is een jaren 70 party, verkleden mag, maar hoeft niet persé. In ons geval gold het volgende rekensommetje:
verkleden = geld voor een outfit betalen,
geld = hebben we niet, dus,
uitkomst = niet verkleden.
Toch stonden we ons daar enorm te vermaken én niet verkleed te zijn, aan de bar, terwijl we van ons grolsch-export biertje dronken.

Het eerst volgende gesprek dat ik voerde in zojuist geschetste situatie ging als volgt:
Zij: 'Hai'
Ik: 'Hai'
'Alles goed'
'Ja, met jou?'
(tot nu toe loopt dit gesprek enthousiast: ah, nederlanders! lang niet gezien! praten! praten! praten!)

Zij dus weer: 'Leuke jurk, hoe heb je die zo snel voor dit feest weten te regelen?'
'Eh, dit is gewoon mijn eigen jurk'
'Had je die meegenomen voor een 70ties feest?'
'Nee, dit is gewoon mijn eigen jurk, die draag ik vaker, altijd, ook naar werk, is geen verkleed jurk, is gewoon mijn eigen jurk, ...'
'Oh, geen 70ties jurk, maar gewone jurk?'
'Inderdaad, gewone jurk'
'oh,'
'ja, gewone jurk...'
(Inmiddels is er sprake van enige ongemakkelijkheid. Is ze nu beledigd? Wat moet ik nu zeggen? Gewone jurk dus... niet verkleed. Ai.... Was ze nou beledigd, of...? Ai....)

'Whahahahaahhahahahahahahahahahah'
'haha'
'hahahahahahahaha'
'hahahahahahahaha'
(Hoe redt iemand zich uit een ongemakkelijke situatie?? Je kunt blijkbaar maar het beste heel hard lachen, want dan heeft vast niemand door dat het ongemakkelijk is. Misschien denkt de ander dan nog wel dat je een grapje maakte. Jaha, grapje! De ander kan in iedergeval niet meer boos worden, want hahaha, je lachte al. Niks niet ongemakkelijk. Neehoor, het was een grapje.
...haha.)

Het mag duidelijk zijn dat het gesprek hierna snel afgelopen was, en dat de gesprekspartner in kwestie ook niet mee wilde doen met 'hints' op de dansvloer.