Er was eens...

Ik wil graag een verhaal vertellen over sinterklaas. Ik was 7 en sinterklaas was in het land.

Ik vond dat altijd nogal spannend. Nog steeds kan ik geen sinterklaasgedicht voorlezen zonder tussen door zenuwachtig te lachen. Maar ook vroeger was ik me heel bewust van de aanwezigheid van sinterklaas.

Omdat het onmogelijk is 3 weken lang de spanning vast te houden, gebeurde het ook wel eens dat ik even vergat dat ie er was. En zo zat ik op een avond met mijn broertje in bad te zingen. Normaal maakten we ruzie in het lauwe badwater, maar nu gebruikten we onze creativiteit voor hele andere doeleinden: zelf sinterklaasliedjes verzinnen.

Het begon nogal onschuldig: in eerste instantie kwam de stoomboot niet uit Spanje, maar uit Amerika. Later werd het iets schunniger. Uit de laatste versie van ons liedje weet ik alleen nog deze zin: “zie ginds kwam de stoomboot uit Engeland aan, hij bracht ons tante Meta, zij had geen broek aan!”

Hoe hilarisch, en dat vond ik ook. Ik maakte me nog wel even zorgen: “dit zou sinterklaas toch niet gehoord hebben?” Maar ik wuifde mijn schuldgevoel snel weg, hij kon toch niet óveral tegelijk zijn? En bovendien, het was een grapje. Een grápje!

Na het bad en de liedjes mochten broer en ik nog even naar beneden. Nog even wat drinken ofzo, of tv kijken.

Toen we net op de bank zaten om tv te kijken gebeurde het: de kamerdeur werd open gegooid, een zwarte hand kwam om de rand van de deur heen, en pepernoten vlogen naar binnen. Overal waren pepernoten, en aangemoedigd door mijn moeder doken mijn broertje en ik op de grond om er zoveel mogelijk te pakken te krijgen. Ik geloof dat ik uiteindelijk 2 seconden blij en enthousiast was (“Pepernoten! Pepernoten!) en dat ik daarna met grote schuldige ogen mijn hand voor mijn mond sloeg: Sinterklaas was dus toch in de buurt...! en onze liedjes...!

Vanaf toen was ik extra gespitst op de aanwezigheid van sinterklaas. Hij kwam langs op atletiek, hoe keek ie naar mij? Boos? Verwijtend? Ook in de supermarkt kwamen we hem tegen. Kreeg ik nog pepernoten? Kreeg ik dezelfde behandeling als de andere kinderen? Ik bleef ongerust.

Het gevolg van deze kritische houding ten op zichtte van sinterklaas was dat ik door kreeg dat hij soms een lichtrode, dan weer een donkerrode mantel aan had. En zijn baard. Soms was hij mooi, soms juist onverzorgd. En eerst had sinterklaas geen bril... en die in de supermarkt had er weer wel een! Hoe zat dat toch?

Uiteindelijk kon mijn moeder mijn vragen niet meer naar tevredenheid beantwoorden en heeft ze besloten te vertellen dat sinterklaas niet bestond.

Dat was het moment dat mijn schuldgevoel veranderde in een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik had zo’n groot geheim geleerd, en ik mocht het niemand vertellen! Ik geloof dat ik me tegenover mijn broertje een enorm volwassen vrouw heb gevoeld. Plechtig dacht ik bij mezelf: “Och jongetje toch, er is iets heel belangrijks gebeurd in mijn leven... en jij weet nog van niets!”