Friday, February 02, 2007
Zingen in Minesota
Stel je voor: Je woont al járen in Minesota. Je hebt geen leven, je had geen jeugd. Je hebt alleen maar je muziek. Nu blijk je gelukkig fan te zijn van de amerikaanse jaren-50-farmer-muziek, de enige soort muziek waarvan je moeder vrolijk werd tijdens jouw erbarmelijk sombere jeugd. En samen met je zusje zet je het daarom op een zingen. Een heel lelijk zingen op de radio. Als je daarnaast ook nog van cowboys en western-'hihaaa'-muziek houdt, dan heb ik een voor jou een filmtip: a prairie home companion.
Mocht je jezelf niet helemaal kunnen vinden in bovenstaande persoonsbeschrijving: GA NIET NAAR DEZE FILM. Het kost je 2 uur aan wachten op een interessante film-wending, die uiteindelijk toch niet komt. En alle sfeer-verlagende liedjes die de film bevat komen je plezier ook niet ten goede.
Kortom, ik heb spijt van mijn avond-besteding, volgende keer ga ik naar deze.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
aangezien ik geen eigen blog meer heb... en aangezien ik een-feitje-wat-het-vermelden-op-een-blog-meeeer-
dan-waard-is tegen kwam...en aangezien jij dol bent op nutteloze feitjes.. en op jeugd sentiment.. en op marten hoepla;s blog (toch?).....:
copy/paste uit interview met bovengenoemde:
http://monobrows.blogspot.com/2007/02/hoepla.html
"...en ik mag graag zeggen dat ik het gedichtje 'The Walrus and the Carpenter' uit hoofdstuk 4 helemaal uit mijn hoofd ken. (In de praktijk komt dat neer op helemaal niet.).."
HA... kan ik (en met, al mijn 5 vwo klasgenoten..) het eindelijk na 7 jaar toch eens zeggen:
Ik ken het uit mn hoofd!!!!
(oke correctie, ik kenDE t uit mn hoofd, inmiddels is na 7 jaar alleen t eerste couplet nog blijven hangen)
en wat betreft die film,, mag ik er even op wijzen dat jij het was die de film persééé tot t einde wilde zien...grmbl
Post a Comment