Waterstones

Ik loop nu al dagen voor de winkeldeur heen en weer. Verlangend kijk ik dan naar binnen. Goh, wat zou er in de aanbieding zijn? De etalage biedt lang niet genoeg kijkplezier, bovendien was ik daar vorige week al op uitgekeken.
Ik mompel zachtjes ( is bij mij helaas niet te onderscheiden van gewoon praten, maar voor de opbouw van de spanning in dit verhaal klinkt ‘mompelen’ gewoon beter) “Zal ik, zal ik, zal ik dan toch…?”
Maar ik ik doe het niet. Ik wéét gewoon dat het kopen van een boek bij Waterstones leidt tot een slecht week.

1 boek kopen lukt namelijk niet, dat worden er altijd 2 of 3. En boeken in huis betekent lezen, en lezen betekent niet meer kunnen stoppen, wat vervolgens tot slaapopoffering leidt gevolgd door een week waarin er geen inteligent woord uit mijn mond te horen valt. En ik zeg juist zo graag slimme dingen.
Bovendien, niet het minste argument, leidt weinig slaap tot een mega-ochtendhumeur. Nou, diegene die mij een beetje kennen wéten nu waarom ik geen boek koop voor ik de tijd heb nachten door te halen.

Toch moet ik toegeven dat het vorige bezoek aan Waterstones me niet heeft teleurgesteld. Ooit gehoord van Andy Riley (suicide bunnies)? Hij heeft ook boekjes gemaakt getiteld “great lies to tell small kids”.
Wees gewaarschuwd, mensen uit mijn omgeving, mocht je het ooit wagen kinderen te krijgen, ik wordt graag hun ‘lievelings’ tante. Muhahahahaa, het sinterklaas-verhaal is er niets bij!

Enfin, ik heb met mezelf afgesproken: nog 39 nachtjes slapen, dan mag ik voor mezelf een stage-is-voorbij-kadootje kopen.

Eind goed, al goed.